NOOTJE
“Alleen wanneer ik geen muesli-reep of appel bij me heb, mag ik terug naar huis’’. Het is 06:10 uur en in de auto vraag ik mij af waarom ik besloot tóch naar bikram yoga te gaan. Ik ga altijd zo vroeg zodat ik lekker comfortabel met de auto kan. Ik houd wel van bewegen maar ook van luxe, hallo.
Maar deze keer schreeuwt mijn lijf om eten en ik weet; dan wordt die normaal gesproken zo meditatieve les geen succes. Eenmaal uitgestapt vind ik in mijn kofferbak 2 grote muesl-irepen die mij lachend aankijken. Nog niet over de datum. Ik blij. Hoewel, ook teleurgesteld dat ik die afspraak van ‘wèl gaan’ met mezelf nu moet nakomen.
Samen met een halve liter water schrok ik 1 van de repen op en pak mijn yogamat die aanvoelt alsof er 10 bakstenen in zitten. Toch altijd wel fijn, dat lopen in de ochtendzon. Blij dat ik nu toch ga. Wat zal het geweldig voelen als ik na 90 minuten weer naar buiten stap. Fris en fruitig. Jaja. Al die gedachten werden ineens weggevaagd door 1 afleiding.
Ik blijf stilstaan en doe mijn uiterste best om dat ene nootje tussen mijn kiezen vandaan te krijgen. Ik vouw mijn tong in allerlei bochten maar het mag niet baten. De noot blijft zitten.
‘’Heeft u scherpe voorwerpen bij zich?’’, ik moet lachen om deze zin die ik zo vaak in mijn werk heb uitgesproken. Maar het antwoord is deze keer helaas nee. Dan maar de les in. Met noot. Mijn tong blijft haar best doen en met alle controle die ik mijn vingers heb doe ik een uiterste poging. Negat.
Ik rol mijn matje uit, leg mijn speciale anti-slip handdoek erop en ga rechtop staan. Bikramyoga is voor mij meer dan een work-out. Het 90 minuten lang naar jezelf kijken houdt je letterlijk en figuurlijk een spiegel voor. Ik sluit mijn mond en ik weet dat die pas weer opengaat wanneer ik buiten sta.
De les begint. Het is iedere keer hetzelfde maar het is nooit hetzelfde. Mijn lichaam is inmiddels gewend geraakt aan de oefeningen en ik krijg steeds meer door dat ik meer kan dan ik denk. Ik hoor de zachte doch ferme stem van Therese mijn naam zeggen. Ik weet soms niet of het dan gaat over het woord knieën in het Engels of daadwerkelijk ‘Denies’, maar dat terzijde.
Met mijn gedachten stuur ik mijn lichaam aan en ik zie in de spiegel hoe ik in de loop der jaren ben veranderd. Een sterkere core, een gladdere huid door al het transpireren, atletischere ledematen. En mijn blik? Die wil ik blijven trainen in zachtheid. Accepteren. Loslaten. Dat.
Ik merk dat ik afdwaal in mijn gedachten, van de eeuwige to-do-list naar bepaalde vriendschappen en van zoon Willem naar ‘Hey, Denies, laat alles eens echt los en focus je op waar je NU mee bezig bent’. Ik herpak mezelf, span mijn armen aan en ga in de Trikonasana staan. De balans tussen sterk zijn en relaxed blijven is mijn leidraad, en niet alleen tijdens een bikram-les.
Mijn lippen zijn nog steeds op elkaar en mijn tong is vrijwel onbewogen geweest maar ineens voel ik het nootje in mijn mond dwalen. Ik glimlach en zie de metafoor.
‘Zie je, ook zonder veel controle uit te oefenen lopen de dingen vanzelf wel los’.
Denise (1982) ontwikkelde haar skills bij de Koninklijke Marine, de Nationale Politie en als trainer en ondernemer. ‘Slim fit blijven zonder gym vergt veel kennis en creativiteit. Door mijn ervaringen aan boord van marineschepen en in mijn vak als hoofdagent en politietrainer heb ik een unieke methode ontwikkeld die zeer geschikt is om snel, allround en met plezier fit en sterk te worden''. Denise is lid van het opsporingsteam van Hunted NL, schrijft graag en is tevens motivational speaker over de onmisbare aspecten van fysieke en mentale veerkracht.